در جدیدترین رویداد مربوط به بازی هیلو، چهار دستگاه ایکسباکس (Xbox)، شانزده نوجوان پرانرژی و بطریهای نوشابهای که روی میز پخش شده بودند؛ کمتر چیزی به اندازه بیستوپنجساله شدن یکی از بخشهای شکلدهنده دوران کودکیام، مرا به یاد چهره پیر شده مت دیمون (Matt Damon) در آن سکانس پر از میم فیلم «نجات سرباز رایان» (Saving Private Ryan) میاندازد. موهایم کمپشتتر شدهاند، بیناییام ضعیفتر شده و بیشک پیر شدهام.
نزدیک شدن به سالگرد عرضه کنسول ایکسباکس و بازی ماندگار Halo: Combat Evolved، بلافاصله یادآور مهمانیهای LAN من و برادرم در دوران راهنمایی و دبیرستان شد؛ مهمانیهایی که در خانهمان برگزار میکردیم. ماجرا شامل حدود یک جین پسر نوجوان، چهار تلویزیون و کابلهای شبکه (Ethernet) به اندازهای بود که میتوانست خانه را به یک تله خطرناک برای زمین خوردن تبدیل کند. من از آن زمان تا به امروز بیشمار بازی چندنفره را تجربه کردهام، اما هیچکدام حتی به گرد پای ابهت و عظمت آن تجربهها هم نمیرسند.
معماری اتاقهای خانه برای بزرگترین نبردها (بازی هیلو)
در نقطهای از دوران شیفتگیام نسبت به بازی هیلو (Halo)، کشف کردم که میتوانید چهار کنسول ایکسباکس را از طریق یک روتر به یکدیگر متصل کرده و روی چهار تلویزیون به بازی بپردازید. شما حتی به اتصال اینترنت هم نیاز نداشتید. به دلایلی نامعلوم، پدر و مادرم از قبل چندین کابل اترنتِ بلند داشتند. شاید میخواستند در هر اتاق اتصال کابلی داشته باشند، یا شاید هم کابلها حراج خورده بودند. هر چه که دلیلش بود، ما زیرساخت لازم را در اختیار داشتیم.
به این ترتیب دوران هیجانانگیزی آغاز شد که طی آن پدر و مادر مهربان ما اجازه دادند میزبان دورهمیهای شبانه بزرگ و بسیار پرسروسدایی باشیم که منحصراً به تجربه بازی هیلو اختصاص داشتند. اتاق نشیمن به عنوان مرکز اصلی عمل میکرد. این بخش بزرگترین صفحه نمایش، بهترین مبلمان و روتر یدکی را داشت که از آن برای اتصال همهچیز استفاده میکردیم.
گسترش قلمرو در خانه
یک یا دو کابل اترنت از پلهها بالا رفته و به اتاقی که من و برادرم در آن مشترک بودیم میرسیدند؛ جایی که من یک گوشه دنج برای بازی با یک تلویزیون معمولی، چندین کنسول و یک صندلی کیسهای (Beanbag) داشتم. ما معمولاً یک تلویزیون دیگر را هم در اتاق غذاخوری مستقر میکردیم و میز را هل میدادیم تا در گوشهای قرار بگیرد.
وقتی پدر و مادرم بالاخره بازسازی زیرزمین را تمام کردند و برای برادرم یک اتاق اختصاصی در آنجا ساختند، فضای برگزاری مهمانیهای ما به طبقه پایین خانه نیز گسترش پیدا کرد و بستر مناسب تری برای رقابتهای نفسگیر فراهم شد.
اولین باری که پایمان به این دنیای شگفتانگیز باز شد، جمعمان جمع بود؛ حدود ده نفری میشدیم که بیشترشان رفقای برادر بزرگترم بودند. دستهای از بازیکنان حرفهای که همهچیز را جدی میگرفتند، چند تازهکار که صرفاً برای وقتگذرانی آمده بودند و طیفی از بچههایی که جایی میان این دو دسته قرار داشتند. اما جذابترین و شاید خودخواهانهترین بخش ماجرا برای من این بود که در بیشتر مواقع، به راحتی آب خوردن همه آنها را شکست میدادم.
صمیمیترین دوستم، کانر، هم در این معرکه حضور داشت؛ پسری فوقالعاده باهوش که دست روزگار او را به یکی از نابغههای ویدیوگیم تبدیل کرده بود و جالب اینکه من را هم با دنیای شگفتانگیز کارتبازی Magic: The Gathering آشنا کرده بود. با این حال، والدینش روی مصرف قند تعصب عجیبی داشتند و به او اجازه نمیدادند دور و بر نوشابه برود. همین ممنوعیت، جرقه یک شیطنت خندهدار را در ذهن ما زد: چه میشود اگر بگذاریم کانر یک بطری کامل دو لیتری اسپرایت را یکتنه سر بکشد؟
این اولین باری بود که میدیدم یک انسان به معنای واقعی کلمه حالت وحشی به خود میگیرد. هرچه به نیمهشب نزدیکتر میشدیم و برخی از بچهها در حالی که دسته هنوز در دستشان بود خوابشان میبرد، کانر در حالی که قهقهه میزد و جیغ میکشید، اسپارتانهای بیدفاع آنها را به رگبار میبست. اسپرایت، مهربانترین آدمی را که میشناختم، در یک چشم به هم زدن به نسخه واقعی «جوکر» تبدیل کرده بود!
گسترش امپراتوری LAN؛ از یک اتاق کوچک تا جنگ شبانه
با پخش شدن خبر این دورهمیها در مدرسه و محله، ابعاد و زرقوبرق مهمانیها هم به شکل سرسامآوری بیشتر شد. دیری نگذشت که داشتن چهار تلویزیون باکیفیت و درابهاندازه مناسب به یک ضرورت مطلق تبدیل شد تا بتوانیم سقف جادویی ۱۶ بازیکن را لمس کنیم. کابلهای اترنت از سویترهای شبکه در همه جهات اتاق کشیده شده بود و انگار که در یک مرکز دادهی زیرزمینی کار میکردیم. ما از روزها قبل با یکدیگر هماهنگ میکردیم که چه کسی کنسولهای اضافی را میآورد و چه کسی باید برای بچههایی که کنترلر اضافه ندارند، دسته دستوپا کند.
برای یکی از بهیادماندنیترین شبنشینیهایمان، والدینم یک پیتزای غولپیکر به ابعاد یک میز کامل از پیتزافروشی محلی Ronzio’s سفارش دادند. کوکیهای تازه، کوهها چیپس دوریتوس، تنقلات رنگارنگ — بهخصوص در شبهای هالووین — و البته سهمیه همیشگی اسپرایت برای کانر همیشه فراهم بود.
ما همهچیز را تا ته خط تجربه میکردیم؛ از جنونِ خالصِ حالتهای Free-for-all Slayer گرفته تا رقابتهای نفسگیر تیمی و نبردهای تاکتیکی «تسخیر پرچم». اگر تعداد بازیکنانمان فرد میشد، این من بودم که باید بارِ تحمل این محدودیت را به دوش میکشیدم و در تیم کوچکتر بازی میکردم. گاهی اوقات هم دقیقاً مثل زنگ ورزش در مدرسه، کاپیتانها به قید قرعه انتخاب میشدند و تیمها را در هم میکوبیدیم.
پایان یک دوران طلایی
ما این بساط دورهمی را حتی پس از عرضه طوفانی بازی Halo 2 در نوامبر ۲۰۰۴ (آبان ۱۳۸۳) هم با قدرت ادامه دادیم. اگر نگوییم همهچیز دگرگون شد، مکانیکهای تازه، گیمپلی صیقلخورده و گرافیک خیرهکننده این نسخه صرفاً اشتیاق آتشین ما را دوچندان کرد. اما با رسیدن به سالهای پایانی دبیرستان و سنگینتر شدن سایه مشغلهها، دور کردن همه آدمها دور یک میز سخت و سختتر شد. با این حال، بزرگترین ضربه را نه زمان، بلکه خودِ مجموعه Halo وارد کرد؛ جایی که با ارائه قابلیتهای جدید، نیاز به این دردسرهای فیزیکی و گرد هم آمدنهای سخت را به مرور زمان از بین برد.
هیلو ۲؛ انقلابی که دورهمیهای LAN را به خاطره تبدیل کرد
در این حقیقت که دنبالهی مورد انتظار ما عامل اصلی کمرنگ شدن دورهمیهای دوستانهمان شد، تناقضی تلخ و شیرین نهفته است. Halo 2 به ما این قدرت را داد تا بدون نیاز به جابهجایی و ترک خانه، به تجربهی تیمی بازیها بپردازیم؛ قابلیتی که عملاً فلسفهی دیدار حضوری را زیر سوال برد.
درسته که این اثر نخستین شوتر تاریخ با بخش آنلاین نبود، اما استانداردهای جدیدی را برای صنعت بازیهای کنسولی تعریف کرد. سیستم پارتی این بازی اجازه میاد تا بازیکنان در قالب یک تیم منسجم در لابیها باقی بمانند، در حالی که سیستم مچمیکینگ خودکار تمام بار جستجوی حریف را به دوش میکشید. این پکیج کامل، در کنار فهرست دوستان و چت صوتی بینقص Xbox Live، تجربهی چندنفره را به سادهترین شکل ممکن تبدیل کرده بود.
دیگر همهچیز در دسترس بود؛ کنسول را روشن میکردی، به دوستانت ملحق میشدی و تمام. نیازی نبود کسی تلویزیون سنگین CRT قرض بگیرد یا کابلهای دراز شبکه را از این اتاق به آن اتاق بکشد. برای نسلی از نوجوانان که روزبهروز به حجم مشغلههایشان اضافه میشد، این میزان از راحتی و سرعت واقعاً وسوسهکننده بود.
کاملاً قابل درک است که چرا آن روزهای طلایی به پایان رسیدند. با ورود به دنیای کار و مسئولیتهای بزرگسالانه، پیدا کردن چند ساعت وقت آزاد برای لابی آنلاین به مراتب سادهتر از برنامهریزی برای یک LAN پارتِی همهچاله بود که جابهجایی وسایل و به هم ریختن خانهی والدین را به همراه داشت. دیگر کسی مجبور نبود نگران گم شدن کنترلرها یا به خط افتادن سلامت روان دوستانش باشد؛ فقط دکمهی بازی را میزدیم و تمام.
اما حالا، دو دهه و نیم بعد، عمیقترین خاطرات من از هیلو هیچ ربطی به تمام کردن بخش کمپین روی درجه سختی لجندری یا آن شلیک دابل کیل بینظیر با اسنایپر در Halo 3 ندارد.
خاطرات راستین ما همان کابلهای اترنت درهمپیچیده، جعبههای پیتزای رویهمانباشته و اتهامات پر سر و صدای «صفحهپایی» یا همان تقلب از روی مانیتور حریف بودند! خاطرات ما صدای فریاد دوستان از اتاق پشتی بود و البته، ماجرای تاریخی کانر که فهمید سر کشیدن دو لیتر نوشابه چه فاجعهای برای گوارشش رقم میزند.
برپا کردن آن دورهمیها انرژی و هماهنگی فوقالعادهای میطلبید و من تا ابد قدردان صبر و حوصلهی پدر و مادرهایی هستم که نه تنها مانع این آشوبها نشدند، بلکه پشتیبانمان بودند. خوشحالم که در دوران طلایی و تکرارنشدنی شبکههای محلی رشد کردم؛ روزهایی که بازی کردن بهانهای واقعی برای در کنار هم بودن بود.
Bazilog | بازیلاگ را به منابع منتخب خود در گوگل اضافه کنید
برای مشاهده سریعتر جدیدترین اخبار بازیها، تریلرها و بررسیها در گوگل دیسکاور و جستجو
هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک میگذارد!