اخبار بازی‌ها

آشتنز: ۱۰۰۰ ساعت در Baldur’s Gate 3 و بدترین بازی ویدیویی قدیمی‌ام

استوارت آشتن، یوتیوبر و کمدین معروف با ۱۰۰۰ ساعت تجربه در Baldur's Gate 3، بدترین بازی ویدیویی قدیمی که تا به حال تجربه کرده را معرفی می‌کند و می‌گوید: «تا وقتی که آن را هک کرده‌اید، اصلاً هیچ لذتی ندارد».
امیر امیر
• • مدت مطالعه: ۱۱ دقیقه • 👁️ ۴ بازدید
Bazilog | بازیلاگ را در گوگل بیشتر ببینید
اندازه متن:

گشت‌وگذار در آرکید قدیمی و تسخیرشده استوارت اشن؛ از ۹۲۷ ساعت تجربه Baldur’s Gate 3 تا فاجعه‌های دوران DOS

فیلم‌ساز و نویسنده کتاب «بازی‌های قدیمی وحشتناکی که احتمالاً نامشان را نشنیده‌اید»، در گفت‌وگویی جذاب درهای کتابخانه استیم و دسکتاپ به‌هم‌ریخته‌اش را به روی ما باز می‌کند

به «پاک‌سازی دیسک» (Disk Cleanup) خوش آمدید؛ ستون هفتگی ما که در آن به سراغ کامپیوتر چهره‌های برجسته دنیای پی‌سی گیمینگ می‌رویم و با پرسیدن سؤالاتی کلیدی مانند «دسکتاپ شما چقدر مرتب است؟» و «کدام بازی را هرگز حذف نخواهید کرد؟»، نگاهی به عادت‌های گیمینگ آن‌ها می‌اندازیم.

استوارت اشن (Stuart Ashen) — که بیشتر با نام کانال یوتیوبش یعنی Ashens شناخته می‌شود — دوران کودکی خود را با بازی‌های ۸ بیتی روی کنسول‌هایی نظیر آتاری ۲۶۰۰ و اسپکتروم گذراند. نخستین بازی پی‌سی که به یاد می‌آورد، عنوان Syndicate Wars روی اولین کامپیوتر دست‌سازش بود؛ سیستمی مجهز به پردازنده پنتیوم ۲۰۰ MMX که داخل یک کیس سرور اسمبل شده بود. او در این باره می‌گوید: «عاشق Syndicate بودم، اما از Syndicate Wars متنفر بودم و اصلاً نتوانستم با آن ارتباط برقرار کنم. در نهایت بازی را به یکی از دوستانم دادم که از آن خوشش می‌آمد و خودم به سراغ Duke Nukem 3D یا اثری شبیه به آن رفتم.»

اشنز در کنار تولید محتوای ویدیویی، این روزها مشغول ساخت یک فیلم ترسناک فولکلور با روایت معکوس است: «متأسفانه زمان زیادی تا انتشار این فیلم باقی مانده و فعلاً دلیلی برای تبلیغ آن وجود ندارد.» بااین‌حال، او تولید فیلم را برای دقایقی متوقف کرد تا راهنمای ما در گشت‌وگذار میان آرکید قدیمی و تسخیرشده کامپیوترش باشد. در این مصاحبه درباره بازی‌های مبارزه‌ای دوران DOS، مشکل کلاس رنجر در آثار نقش‌آفرینی و بدترین بازی رترویی که اشنز تا به حال تجربه کرده صحبت کردیم.

در حال حاضر چه بازی‌ای را تجربه می‌کنید؟

در حال حاضر برای دومین بار مشغول تجربه Gloomhaven، نسخه دیجیتال این بازی رومیزی مشهور، هستم. پیش‌تر حدود ۱۵۰ ساعت پای آن وقت گذاشتم، مدتی رهایش کردم و حالا دوباره به سراغش برگشته‌ام.

این بازی واقعاً فوق‌العاده است. من عاشق بازی‌های رومیزی هستم، اما هرگز فکر نمی‌کردم سراغ Gloomhaven بروم؛ چون می‌دانستم چیدن و آماده‌سازی نسخه فیزیکی آن حدود دو ساعت زمان می‌برد. وقتی کامپیوتر مدیریت تمام جزئیات و محاسبات را بر عهده می‌گیرد، می‌توانید بازی را در پس‌زمینه باز بگذارید و هم‌زمان که کارهای دیگرتان را انجام می‌دهید، نوبت خود را بازی کنید. این اثر قرار است حسابی از من وقت بگیرد.

گیم‌پلی کاملاً تیم‌محور است. در ابتدا مجموعه‌ای از شخصیت‌های کلاسیک فانتزی را در یک گروه استاندارد کنار هم دارید، اما پس از رسیدن به سطحی مشخص، همه‌چیز تغییر می‌کند. وقتی شخصیت‌ها مأموریت شخصی خود را — که به دلایل مختلف می‌تواند حسابی دردسرساز باشد — به پایان می‌رسانند، بازنشسته می‌شوند و باید آن‌ها را با شخصیت‌های جدیدی که آزاد کرده‌اید جایگزین کنید. در نتیجه ترکیب تیم و پویایی گیم‌پلی مدام در حال تغییر است و همین ویژگی جذابیت بازی را برایم حفظ کرده است.

در گلوم‌هاون، یک گروه از ماجراجویان در حین کاوش در یک جنگل توسط مهاجمان ترول‌مانند مورد حمله قرار می‌گیرند.

بازی قبلی که تجربه کردید چه بود و آیا هنوز روی سیستم نصب است؟

بازی قبلی Baldur’s Gate 3 بود و بله، هنوز نصب است. به دو دلیل باید هرچه زودتر آن را پاک کنم: اول اینکه فضای بسیار زیادی از هارد را اشغال کرده و دوم اینکه ممکن است دوباره وسوسه شوم و تمام وقت آزادم را ببلعد؛ چون واقعاً به آن معتاد شده بودم.

برای اینکه دید بهتری داشته باشید، من تا الان ۳۵۰ ساعت Gloomhaven بازی کرده‌ام، اما زمان تجربه‌ام در Baldur’s Gate 3 به ۹۲۷ ساعت می‌رسد. احتمالاً ۵۰ تا ۱۰۰ ساعت از این زمان صرفاً در پس‌زمینه باز بوده، اما بااین‌حال فاصله آن با هر بازی دیگری که تا به حال تجربه کرده‌ام باورنکردنی است.

پیش از این هیچ‌کدام از ساخته‌های استودیو Larian را بازی نکرده بودم و از نسخه‌های اولیه Baldur’s Gate هم خوشم نمی‌آمد. نسخه اول را به‌صورت رایگان همراه با یک کارت گرافیک گرفته بودم. یادم هست جعبه کارت گرافیک را که باز کردم حدود ۱۴ دیسک از آن بیرون ریخت! با هیجان زیاد نصبش کردم، اما نتوانستم با سیستم مبارزاتش کنار بیایم. آن سبک عجیبِ صدور دستور، متوقف کردن بازی و انجام کارها اصلاً به دلم ننشست و با خودم گفتم: «عجب ناامیدی بزرگی!» بعد از چند ساعت بازی را کنار گذاشتم و دیگر سراغش نرفتم.

اما درباره Baldur’s Gate 3 چیزهایی دیدم که توجهم را جلب کرد. با اینکه در ابتدا هیچ علاقه‌ای به آن نداشتم، حس کردم اتفاق خاصی در نویسندگی این بازی در جریان است. وقتی هم متوجه شدم سیستم مبارزات را به حالت نوبتی (Turn-based) تغییر داده‌اند، گفتم: «بسیار خب، من هم هستم!» بازی را خریدم، نصب کردم و احتمالاً برای دو سال و نیم تا سه سال، تنها بازی‌ای بود که تجربه می‌کردم.

Volo grins at an eyeball

قدیمی‌ترین بازی (از نظر تاریخ انتشار) که هم‌اکنون روی کامپیوترتان نصب است چیست؟

این بازی جزو آثاری نیست که زیاد بازی کرده باشم و صرفاً برای استریم آن را نگه داشته‌ام؛ صحبت از نسخه DOS بازی Street Fighter محصول سال ۱۹۸۸ است.

این نسخه زمین تا آسمان با نسخه آرکید فرق دارد و به نظرم بیشتر شبیه به پورت عجیب Commodore 64 است. ماجرا از این قرار بود که در استریم تصمیم گرفتیم تمام بازی‌های مبارزه‌ای تاریخ DOS را بررسی کنیم. این بازی واقعاً بد است، اما در کمال تعجب به اندازه بسیاری از بازی‌های هم‌دوره خودش فاجعه نیست!

قاعده بازی‌های مبارزه‌ای در دوران DOS این‌طور بود که به ازای هر یک بازی خوب، پنج بازی افتضاح و یک بازی وجود داشت که باورتان نمی‌شد بابتش پول می‌گیرند و اصلاً به‌زور اجرا می‌شد! من عاشق سبک مبارزه‌ای هستم و برایم جالب است که این آثار گمنام را ببینم، اما خدای من، بازی‌های DOS غیرقابل‌باور بودند. انگار سازندگانشان Mortal Kombat را دیده بودند اما هیچ درکی از آن نداشتند؛ در نتیجه فقط نوجوانانی را می‌دیدید که جلوی یک دوربین خانگی می‌رقصند، به بدترین شکل ممکن دیجیتالی شده‌اند و داخل یک موتور بازی‌سازی فاجعه‌بار قرار گرفته‌اند که اصلاً کار نمی‌کند.

البته نسخه آرکید نخستین Street Fighter هم افتضاح است و عملاً گیم‌پلی خاصی ندارد. همه‌چیز در آن به یادگیری حرکات ویژه و تکرار مداوم آن‌ها خلاصه می‌شود؛ آن هم اگر کنترل‌های بدقلق بازی اجازه دهند. به نظرم جهش از Street Fighter 1 به Street Fighter 2 یکی از بزرگ‌ترین پیشرفت‌های تاریخ بازی‌های ویدیویی است.

Street Fighter DOS

بیشترین زمان بازی ثبت‌شده در حساب استیم شما متعلق به کدام عنوان است؟

همان Baldur’s Gate 3 با ۹۲۷ ساعت.

در دور اول بازی کلاس رنجر (Ranger) را انتخاب کردم. همیشه به رنجرها در بازی‌های نقش‌آفرینی علاقه‌مندم، چون معمولاً هیچ‌وقت درست پیاده‌سازی نمی‌شوند. مثلاً در EverQuest رنجر کلاسی بود که می‌توانست آسیب زیادی وارد کند اما در برابر ضربات دشمن هیچ مقاومتی نداشت و به وضوح ضعیف‌تر از بقیه بود. اما در Baldur’s Gate 3 حس بسیار بهتری داشت؛ شاید قوی‌ترین بیلد بازی نبود، اما کاملاً کاربردی بود. من عاشق مبارزه از راه دور با تیر و کمان هستم و همیشه برایم سؤال است که چرا سازندگان در طراحی این کلاس به مشکل می‌خورند. آیا کسی از رنجرها خوشش نمی‌آید و صرفاً از روی اجبار آن‌ها را در بازی می‌گذارند؟

همچنین تا دور دوم بازی به سراغ مسیر داستانی Dark Urge نرفتم، چون در ابتدا نمی‌دانستم دقیقاً چیست. بعدها به من گفتند حتماً آن را امتحان کنم و وقتی بازی کردم با خودم گفتم: «اوه، کل بازی اصلاً برای همین خط داستانی نوشته شده! حالا همه‌چیز حتی بهتر هم شد.» نویسندگی، اجرا و همه‌چیز در این اثر یک سر و گردن بالاتر از تمام ساخته‌های پیشین است و سیستم مبارزاتش هم به شدت سرگرم‌کننده است؛ موضوعی که با توجه به سهم بالای مبارزات در کل بازی، حیاتی است.

سه شرور Baldur's Gate 3

کدام بازی را هرگز حذف نخواهید کرد؟

Command & Conquer 3: Kane’s Wrath. گاهی اوقات اگر ۱۰ دقیقه وقت آزاد داشته باشم، سریع یک نقشه Skirmish (نبرد سریع) تک‌به‌تک در آن باز می‌کنم تا ببینم چقدر سریع می‌توانم حریف را شکست دهم. این بازی برایم حکم یک منطقه امن و آرامش‌بخش را دارد. شاید هر چند ماه یک بار سراغش بروم، اما به همین دلیل همیشه نصب نگهش می‌دارم؛ ضمن اینکه با استانداردهای امروزی، فضای چندانی هم اشغال نمی‌کند.

به نظرم بخش نبردهای سریع در نسخه سوم به خاطر تنوع بالای جزئیات و مکانیزم‌ها بسیار جذاب‌تر است. شاید از نظر فنی محکم‌ترین نسخه کل مجموعه نباشد، اما برای من همیشه لذت‌بخش‌ترین بوده است.

Tiberium Wars

یک نرم‌افزار غیرگیمینگ که بدون آن نمی‌توانید کار کنید چیست؟

نرم‌افزاری است که با باز کردن پنجره کوچک آن و تایپ نام هر فایلی، به دلیل ایندکس کردن قبلی سیستم، بلافاصله مکان دقیق فایل را نشان می‌دهد و می‌توانید جست‌وجو را به سادگی محدود کنید. این برنامه واقعاً زندگی مرا نجات داده است. تعداد فایل‌هایی که با نام‌های احمقانه ذخیره کرده‌ام یا در پوشه‌های اشتباه انداخته‌ام و به لطف این ابزار در کسری از ثانیه پیدایشان کرده‌ام، بی‌شمار است. این نرم‌افزار نحوه کار کردن من را به‌طور کامل متحول کرده است.

صفحه دسکتاپ شما چقدر مرتب است؟

اوه خدای من… من نمایش آیکون‌های دسکتاپ را غیرفعال کرده‌ام. اجازه دهید اگر یادم بیاید چطور بود، دوباره روشنشان کنم تا ببینم چه خبر است…

لعنتی! همین الان دوباره خاموشش می‌کنم. اوه نه، این اصلاً خوب نیست؛ واقعاً افتضاح است. خدای من، چطور خاموشش کنم؟ وای، وحشتناک است!

من دو مانیتور 4K دارم که سرتاسرشان پر از آیکون و فایل‌های مختلف شده است. چون اصلاً از دسکتاپ استفاده نمی‌کنم، اجازه می‌دهم برنامه‌ها به‌صورت خودکار میان‌برهایشان را آنجا بسازند و بعد فراموششان می‌کنم. یک نوار ابزار کوچک به نام RocketDock دارم که برنامه‌های ضروری را گوشه یکی از مانیتورها نگه می‌دارد و تمام. سال‌ها بود که به خود دسکتاپ نگاه نکرده بودم و منظره‌اش واقعاً ترسناک است!

سؤال ویژه: بهترین و بدترین بازی قدیمی که تا به حال کشف کرده‌اید کدام‌ها هستند؟

بازی‌ای که در زمان خودش خیلی کوتاه تجربه‌اش کردم و بعدها در استریم دوباره سراغش رفتم و دیدم چقدر از خاطراتم بهتر است، عنوان Moonstone برای کامپیوتر آمیگا بود. اثری در سبک هک اند اسلش و مبارزه‌ای که المان‌های نقش‌آفرینی پررنگی دارد. طراحی بصری، گرافیک هنری و صداگذاری آن فوق‌العاده است و حال‌وهوایی دارد که در هیچ بازی دیگری پیدا نمی‌شود. نمی‌گویم بهترین بازی تاریخ است، اما هنوز هم اثری درجه یک محسوب می‌شود.

اما بدترین بازی کل تاریخ؟ اوه، گزینه‌های زیادی وجود دارد! یکی از بازی‌هایی که همیشه در استریم درباره‌اش صحبت می‌کنیم، Graeme Souness Vector Soccer است. این بدترین نیست، اما چون خیلی بامزه است به آن اشاره می‌کنم. این بازی روی آمیگا اجرا می‌شد و شخصیت‌هایش واقعاً به‌صورت برداری (Vector) طراحی شده بودند؛ اما چون سخت‌افزار آن زمان توان پردازش کافی نداشت، بازیکنان شبیه به لوگوی کمپین «بریتانیا را تمیز نگه دارید» به نظر می‌رسیدند و با نرخ فریم فاجعه‌بار ۳ فریم بر ثانیه حرکت می‌کردند! بازی عملاً غیرقابل‌تجربه بود و هیچ‌کس نفهمید که آیا اصلاً بازی خوبی پشت این فاجعه فنی پنهان شده یا نه.

بااین‌حال، لقب بدترین بازی مطلق بدون شک به SQIJ! روی کامپیوتر اسپکتروم می‌رسد. نسخه‌های منتشرشده برای کامپیوترهای دیگر کاملاً قابل‌قبول بودند، اما نسخه اسپکتروم توسط جوانی به نام جیسون کریتون نوشته شد که اصلاً دلش نمی‌خواست این کد را بنویسد یا دیگر در آن شرکت کار کند. او هم یک کد افتضاح و غیرقابل‌بازی تحویل داد و شرکت ناشر هم بدون اینکه حتی بازی را تست کند، صرفاً با دیدن اینکه «خب، فایل لود می‌شود»، آن را روی نوار کاست ضبط کرد و روانه بازار ساخت!

شرکت Powerhouse این بازی را دو بار منتشر کرد؛ یک بار به‌صورت مستقل و بار دیگر در قالب یک مجموعه. مشکل اینجا بود که بازی اصلاً کار نمی‌کرد! جیسون در کد منبع به‌طور تصادفی کلید Caps Lock را روشن گذاشته بود و از آنجا که در این بازی با روشن بودن Caps Lock هیچ‌کدام از کلیدها کار نمی‌کردند، شما بازی را بارگذاری می‌کردید و هیچ حرکتی نمی‌توانستید انجام دهید! خوشبختانه کد بازی آن‌قدر ضعیف نوشته شده بود که می‌شد به‌راحتی به برنامه نفوذ کرد و با دستکاری مستقیم حافظه (دستور Poke) وضعیت Caps Lock را خاموش کرد؛ البته وقتی هم که بازی را هک می‌کردید تا راه بیفتد، هیچ لذتی نداشت!

Moonstone box artMoonstone box art

منبع اصلی خبر: PC Gamer

Bazilog | بازیلاگ را به منابع منتخب خود در گوگل اضافه کنید

برای مشاهده سریع‌تر جدیدترین اخبار بازی‌ها، تریلرها و بررسی‌ها در گوگل دیسکاور و جستجو

دنبال کردن در گوگل
🏆
مطالعه تکمیل شد!

تبریک! امتیاز و دستاورد این مطلب ثبت شد

با خواندن این مقاله، تجربه گیمری شما ارتقا یافت و در ماموریت‌های روزانه پیشروی کردید.

⚡ +۵۰ XP کسب شد
🔥 ۱ روز زنجیره
🎯 پیشرفت ماموریت روزانه
⚡ مطلب پیشنهادی بعدی برای شما +۳۰ XP پاداش مطالعه بعدی
انتقال خودکار در ۸ ثانیه
امیر

امیر

عضو تحریریه مجله گیمینگ بازیلاگ.

دیدگاه‌های گیمرها ۰
🎮 شما در حال ارسال نظر به عنوان کاربر مهمان هستید.
ورود به حساب کاربری ←

🛡️ محافظت شده توسط Google reCAPTCHA v3

هنوز دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خود را به اشتراک می‌گذارد!

جستجو در اخبار، مقالات، بررسی‌ها و یادداشت‌های بازیلاگ